Een melaatse wordt in Jezus’ tijd tot in zijn ziel onrein verklaard: door God verworpen en gestraft voor zijn zonden. Hij moet buiten de gemeenschap leven en omgaan met de vreselijke ziekte die melaatsheid in die tijd was. Het is dan ook verbluffend dat deze melaatse alle voorschriften doorbreekt en toch naar Jezus gaat. En wel met een groot geloof: ‘Als U wilt, kunt U mij reinigen’.

Ook Jezus doorbreekt van zijn kant de regels: Hij zendt de melaatse niet weg, Hij loopt niet van hem weg. Integendeel, Hij raakt hem doelbewust aan en doet precies wat de melaatse vraagt: dezelfde werkwoorden worden gebruikt. Is de melaatse actief (vier werkwoorden!), Jezus is even actief (ook vier werkwoorden). En het woord van Jezus is effectief: het doet wat het zegt, zoals de Schepper bij het begin: Hij spreekt en het ontstaat.

De ernstige waarschuwing vinden we vaak bij Marcus. We mogen niet te vlug zeggen dat Jezus de Messias is, want Hij voldoet niet aan het toenmalig beeld over de Messias. Jezus is geen superman die in één klap de wereld verandert en niet sterft. Hij gaat met kleine stappen vooruit (hier geneest Hij één melaatse) en zal lijden, sterven en verrijzen. Wie Hem wil volgen zal diezelfde weg moeten gaan.

Op het einde zijn de rollen omgekeerd: de melaatse is opgenomen in de gemeenschap, Jezus bevindt zich in de eenzaamheid, op woeste plaatsen. Heel opmerkelijk.