Met ons Don Boscogroepje van zeven maakten we samen met de IJD-groepen deel uit van de bus van zestig om naar Taizé-Berlijn te gaan. Alles samen waren er ongeveer 80 Vlamingen. Het opbouwen van solidariteit (ver weg en dicht bij ons) was het hoofdthema voor de 30 000 deelnemers. Alles verliep naar gewoonte, zoals we Taizé kennen. De twee hoofdmaaltijden en de twee gebedsmomenten gingen door in de Messegelände, een enorm hallencomplex, niet zo ver van het Olympiastadion. Ons Don Boscogroepje was ondergebracht in de evangelische gemeente van Finkenkrug ten oosten van Berlijn op zowat 7 kilometer buiten de stad. Zelf mocht ik samen met nog een medebroeder genieten van de gastvrijheid van mijnheer en mevrouw Heidemann. Twee prachtmensen, biologen op pensioen. De broeders zaten er verveeld mee dat slechts 75 % van de deelnemers in gastgezinnen kon ondergebracht worden.

Wat deze Taizé-ontmoeting ongetwijfeld het meest getekend heeft is de ‘Muur’. Ja, de Berlijnse Muur is weg, maar in de mentaliteit, de gevoelens en de maatschappelijke contexten is hij nog héél sterk aanwezig. Van de eerste tot de laatste minuut was dit probleem expliciet voelbaar. Het zal zeker nog een paar generaties duren om dat stuk geschiedenis te overwinnen. Frau Koch van Finkenkrug vertelde ons over de periode van de Stasi, het vallen van de muur en de periode daarna. Het waren harde, zéér harde tijden met heel diep lijden. Als men bv. iemand in zijn huis wilde laten overnachten (familie, vrienden…), moest dit door de officiële instanties genoteerd en door de bezoekers ondertekend worden. Controle op alles dus. Twee jonge deelnemers van ons klein gespreksgroepje vertelden: ‘We studeren in het oude Oost-Duitsland, wat door West-Duitsland als de jungle beschouwd wordt’.

En volgend jaar nodigt de Paus ons uit in Rome. Alweer iets om naar uit te zien.

Reageer:
















Externe links