Vanuit de lectio divinagroepen van Bonheiden hadden we met drie mensen deze viering voorbereid. We begonnen met een stiltemoment voor de slachtoffers – overledenen en overlevenden – van de busramp in Zwitserland en hun dierbaren. Voor hen stonden heel de viering 28 kaarsjes op het altaar te branden. En ze kwamen uitdrukkelijk aan bod in de homilie en de voorbeden. In de homilie beklemtoonde ik twee soorten ervaringen van mensen. Sommigen vinden dat God afwezig is bij heel zwaar lijden. Ze voelen zich diep verlaten. De drie synoptische evangelisten zetten die ervaring in de verf. Jezus bidt in de Olijfhof dat de beker van lijden en dood aan Hem zou mogen voorbijgaan. En op het kruis schreeuwt Hij het uit naar God: ‘Eli, lama sabaktani?’ (God, mijn God waarom hebt Gij mij verlaten?). En God antwoordt tweemaal niet. Bij Johannes bidt Jezus op een andere manier. In zijn doodsangst vraagt Hij vertrouwvol aan zijn Vader dat deze de grootheid van zijn naam zou laten zien. En God antwoordt wel! Gods antwoord is zijn naam: Ik zal zal er zijn. Maar Hij wijst eerst op het verleden: ‘Ik heb mijn grootheid laten zien’. En dan pas: ‘Ik zal mijn grootheid laten zien’. De mensen in de H. Geestkapel vieren heel betrokken mee. Ik ben dankbaar dat ik voor hen priester van Jezus Christus mag zijn.

Reageer:
















Externe links