Deze avond kreeg ik dit bericht vanuit Jeruzalem:

‘De laatste volle dag. Het dringt maar traag tot ons door. Er is even paniek, want het busje wilde niet starten. Maar dankzij de goede zorgen van Jan en Isabel konden we al snel vertrekken naar het geboortedorpje van Johannes de Doper. Onderweg zagen we het parlement en verschillende ministeries, vrij chique allemaal. Aangekomen kwamen we langs het bronnetje van Maria, maar door de grote groep toeristen besloten we meteen de berg te beklimmen naar de ‘golden church’ die we al uit de verte hadden gezien. We stegen en stegen, maar kwamen uit bij een dead end. Waar was die kerk nu? Niplu klom nog even moedig verder, maar zonder resultaat. Terug naar beneden dan maar. Daar vonden we een peil die naar de Visitation church leidde. Dit leek er al meer op: mooie trappen en een toeristenwinkeltje leidden ons de weg naar de plaats waar Maria op pre-babyborrel ging bij Elisabet. Het is een mooie kerk waarin we Maria’s lofzang lezen, gevolgd door ons gezongen Magnificat. Een Fransiscaan komt kijken en doet nadien een babbeltje met enkelen van ons. Vandaag is het ook shoppingdag voor de meesten na een hele week mooie spullen zien en wachten op het perfecte. Een kruis, een kerststal, de vissers van mensen… Nadien trekken we naar de Johannes de Doperkerk, waar deze geboren werd. De wachtrij voor zijn kribbe is gelukkig heel wat korter dan die in Betlehem, maar heeft dezelfde vorm.

Onderweg naar de kerk hadden we een lekkere ijsjesbar en een restaurantje gezien. We laten de gouden kerk voor wat ze is, het was toch een orthodoxe, en keren al watertandend terug. Enkele onderhandelingen later zitten we aan tafel met een ijsblokjesdrankje en twee gigantische pizza’s!! We genieten volop en de meesten sluiten af met een mega ijsje. Ze hebben tot mijn grote vreugde zelfs chocoladesorbet: D.

We keren onze ijsjes opetend terug naar Jeruzalem, waar we ons busje achterlaten bij de zusters en opnieuw te voet de stad intrekken. De Verrijzeniskerk is verrassend eenvoudig en we vinden haar daarom prachtig. Ik beleef er een heel sterk moment na het lezen van de verrijzenis van Jezus en merk dat ik niet de enige ben.

Nadien zoeken we onze weg door de kronkelstraatjes naar de Witte Paters. Daar ligt Bethesda, waar Jezus aanwezig was en nog steeds is bij de zieken en vermoeiden. Wederom heb ik een diep moment, waarna ik me naar de kerk begeef van Sint Anna, waar Maria geboren is. Opnieuw word ik getroffen door de eenvoud van de kerk. De rest van de groep is al in de kerk en ze beginnen net Bonum est confidere te zingen, wat een prachtige galm geeft. De hele kerk nodigt uit tot het zingen van liedjes, dus zingen we het ene na het andere prachtig klinkende Taizéliedje. Af en toe komt er een groep met een gids binnen, die een eigen lied ten gehore brengen, het beweegt me tot tranen. Er zijn ook twee jonge mensen uit Duitsland die ook in Taizé waren en Katie is duidelijk ontroerd door onze samenzang. Ze vraagt om Jésus le Christ in te zetten en is ons heel dankbaar wanneer we afscheid nemen. Ook de witte pater die ik tegenkom bij het verlaten van de kerk bedankt ons.

Nadien besluiten we in twee te splitsen. Carolin en ik gaan enkele winkeltjes af om nog een houten voetwassing en een kruis te zoeken en de anderen gaan op zoek naar de beruchte tunnel onder de stad die vroeger voor de watertoevoer zorgde. 

Tieke vertelt: dat was Eric zijn verrassing voor ons, die we nu zelf zouden gaan zoeken. Alleen wisten ze op de plaats delict niet al te veel af van onze plannen. Eerst wisten ze niet waar de tunnel was, twee minuten later lieten ze ons weten dat het gesloten was. We bleven niet bij de pakken zitten en zochten zelf de coördinaten. Tegenvaller, want het was écht gesloten. Dus genoten we van het zicht, de rotsen en het zijn onder elkaar. 

Carolin en ik zijn tevreden wanneer we terug thuis komen bij de zusters. We hebben gevonden wat we zochten en hebben kunnen afdingen tot bijna de helft van de eerst opgegeven prijs. We kunnen met een onderhandelingsdiploma huiswaarts keren. Bedankt, Tieke, voor de goede tips!

We komen terug samen voor ons laatste avondmaal en eten voor de tweede keer vandaag Italiaans: spaghetti en andere lekkernijen. Tijdens het avondgebed wensen we elkaar met dikke knuffels de vrede, we zijn een groep, een geheel geworden en het voelt goed aan. We bidden ook dat we onze ervaringen mogen meenemen naar huis en uitdragen in onze omgeving en de wereld.

Lyne’

Reageer:
















Externe links