Gisterenavond laat ontving ik dit bericht van onze zeven vrienden:

‘De wekker liep veel te vroeg af maar het was voor de goede zaak en opnieuw een dag vol belevenissen. Om 7 uur waren we reeds op weg richting tempelplein. Na het passeren van twee checkpoints kwamen we het grote hoge plein binnen. Het is echt een moslimplaats maar de controles om het te betreden gebeuren door joden. En dan ben je erop en blijkt de kleding niet voldoende ok van iedereen, gelukkig hadden we net voldoende sjaals en truien bij! Het is een plein vol van rust. Veel is er niet te beleven. Er zijn twee moskeeën maar uiteraard mogen wij daar niet in. En er is daarnaast een groot park en veel ontmoetingsplaatsen voor de moslims die overal in groepjes – á la Taizé – aan het babbelen zijn. We gingen zitten en lazen het verhaal van Jezus die de verkopers uit de tempel joeg omdat het een gebedsplaats is. En het is inderdaad een gebedsplaats, niet voor ons maar voor de moslims. 

Van de islam naar het jodendom. We kwamen aan de klaagmuur aan. Een klein deel van de achterzijde van de muur van het tempelplein. We splitsten ons op, mannen hier aan de muur, vrouwen iets verder aan de muur. Zelf ging ik niet tot helemaal aan de muur maar bad ik op afstand voor de vrede tussen alle godsdiensten. Via het jodenkwartier gingen we naar de Gallicantu, de plaats waar Petrus Jezus driemaal verloochend had voor de haan een derde keer kraaide. Een plek die elk van ons trof. Het bleek dat we nog konden afdalen in de crypte en dat daaronder nog een heel gevangeniscomplex was. Hier zou Jezus verbleven hebben tussen zijn arrestatie en proces. Hier diep onder de grond lazen we Jezus’ proces… Wederom was het stiltemoment daaropvolgend sprekend.

Na een uitgebreid bezoek aan de plaatselijke winkel zetten we onze tocht verder naar het cenakel. Op zich niet zo een plek waar veel te zien is, een grote zaal zonder tierlantijntjes. Symbolisch is dit echter een heel speciale plek want hier vond het laatste avondmaal plaats, de allereerste eucharistie dus! Net ernaast was ook het graf van David, een immense betonnen tombe. Onze magen begonnen echter serieus te rammelen, tijd om te eten midden in de Joodse wijk. Daar is het heel rustig, geen aanklampende verkopers (wat in het moslimgedeelte toch wel anders was) en daar zijn we blij om. 

Nu is het tijd om richting de kruisweg te gaan. Eerst gingen we naar Lithostrotos. De plaats waar Jezus gegeseld werd net voor zijn laatste tocht door Jeruzalem. Een heel ondergronds complex bleek dit te zijn met ook enkele grote waterreservoirs die nu droog staan maar toen broodnodig waren voor de watervoorziening in de stad. Op deze plaats moesten we ook vragen naar een zekere vrouw Rima genaamd. Eric heeft hier 108 dagen gewoond maar zij werkt echter enkel in de voormiddag, geen succes dus. En nu eindelijk de kruisweg, het zoeken in de straten naar de staties verliep niet altijd even vlot maar we vonden ze telkens. De meeste straten waren echter vol winkeltjes en dus ook mensen die maar al te graag wilden verkopen. Dit wekte een heel raar gevoel op bij de groep. Wat had dit nu te maken met deze kruisweg? Zijn wij dan echt het zout in deze wereld?

We moesten een trap op op weg naar de negende statie: Jezus valt voor de derde maal. We passeerden een trap voor bouwafval en een mierennest aan katten, we waren zowaar zelf gevallen. Eindelijk aangekomen bij de Holy Sepulchre bleek dit een immens orthodox bouwwerk met de ene kerk in en naast de andere. Daar kreeg iedereen zowaar een Betlehemgevoel. We hebben erdoor gelopen maar dat was het ook. We zijn niet in het Heilig Graf gegaan, de lange wachtrij was er teveel aan. We hadden echt het gevoel dat het graf effectief leeg was, zowel letterlijk als figuurlijk, in ons ogen ontdaan van zijn Heiligheid.

Op naar de laatste halte, de Verrijzeniskerk. Daar stonden we echter voor een gesloten deur. Tijd om een terrasje op te zoeken en alle indrukken van de dag een plaats te geven. Sommigen gingen op de terugweg nog eventjes shoppen, anderen gingen onmiddellijk naar de zusters. Tieke sloot de dag af met een origineel gebedsmoment waar ze ons opriep om alles los te laten. Dit schreven we elk persoonlijk op een bloemetje, vervolgens vouwden we ons bloemetje dicht, legden het in een bak water en zoals een lelie kwam ons bloemetje open. Een heel mooi symbool om alles los te laten!’

Reageer:
















Externe links