WIN_20150102_105926WIN_20150102_105845WIN_20150102_112538

Het was een hartelijk afscheid in de familie. Schatten van mensen. Deze morgen waren we met 22 in de eucharistie. Een verdubbeling van het aantal jongeren tegenover dins- en woensdag. Het Taizégebed was alweer heel mooi en intens. De uitzonderlijk vriendelijke priester (franciscaan) dankte iedereen en nodigde iedereen uit voor een getuigenis. Het grote woord was dank. Terecht. Ik heb de jongeren op het hart gedrukt dat ze het zout van de wereld ZIJN. We zongen – hand in hand – ubi caritas. Ik was tot tranens toe bewogen. Een mooier einde kon ik me niet indenken. Mijn jaar is schitterend gestart.

Ik bezocht nog twee graven. Eerst van Jan Pallach, nationale held. Wat een moed om het communistisch regime te weerstaan. En dan Frans Kafka. Zo is hij een rode draad geworden doorheen deze week. Ik moet dringend iets van hem lezen.

Per toeval kwam ik een permanente van Taizé tegen, met wie ik vorige zomer een paar zeer indringende en bevrijdende gesprekken had. Geen toeval: God leidt mensen naar elkaar. Hij is nu veel gelukkiger dan vijf maanden geleden.

Dan ben ik het Muchamuseum gaan bezoeken, Tsjek en groot jugendstilartiest. Praag-tig, alweer.

Dit is voor mij de eerste Taizé-ontmoeting met nieuwjaar dat ik de stad echt heb gezien, al zijn er nog veel mooie en betekenisvolle zaken te bezichtigen. Dit zit ik te typen in een Wi-Fi-café, bij een lekkere koffie. Over een dik half uur vertrek ik naar de luchthaven.

Sorry, the comment form is closed at this time.