Gisterenavond ontving ik volgend bericht uit Jeruzalem. Ze spreken over een ‘tombe’. Dat is een plaats een tiental meter onder de grond. Men duidt dat graf aan als de plaats waar Lazarus begraven was toen Jezus hem uit graf naar buiten riep.

‘Wat gaan de dagen toch snel. Deze morgen beseften we dat we nog zoveel te bezoeken hadden. Heel de omgeving rond Jeruzalem was nog ongekend gebied. Wat nu eerst doen? We besloten om te starten met Betanië. Na een stevig ontbijt, gingen we te voet naar de eerste bushalte op zoek naar de naam Lazarie. Nergens te vinden, maar gelukkig konden we een rijdende islamitische buschauffeur doen stoppen die zo vriendelijk was om ons in Lazarie aan de kerk van Martha en Maria af te zetten. Bij het uitstappen begroette een kameel ons. We zagen een mooi tuintje met veel groen. Iets verder ontdekten we een soort tombe. Je kon de ingang ervan een beetje vergelijken met een speld waar een kameel door moest. Al schuivend op ons achterwerk geraakten we uiteindelijk allen binnen. Daar lazen Tieke en Lyne het verhaal voor van Lazarus. Een sfeervol moment omdat we samen in die kleine ruimte bijna op mekaar zaten bij een boeiend verhaal. Maar ook een spannend moment omdat ineens het licht uitviel, precies alsof we doodgingen. Gelukkig vonden we net als Lazarus terug leven.

Eens buiten werden we door vele commercanten aangeklampt, zoals gewoonlijk… We vroegen hun hoe we over de grens konden geraken via Betfage. Maar allen zeiden dat dit onmogelijk was, dat enkel militairen erlangs konden. Toch bleven we er ergens van overtuigd dat toeristen als wij ook een kans maakten om door de muur te geraken. Iets verderop vonden we precies de barmhartige Samaritaan… Alleen beseften we dit toen nog niet. Een man bood aan om voor ons de weg te verkennen en liet Jan instappen. In het begin waren velen wat weigerachtig hiertegenover. Maar de chauffeur zei dat hij gratis wou rijden heen en terug. Isabel en Jan gingen met twee samen met hem op verkenning. Uiteindelijk geraakten we de grensmuur gemakkelijk door. Velen wilden ons met taxi naar Betfage brengen, maar wij weigerden.

Want het moest eigenlijk toch een pelgrimstocht blijven. Na het lange zwoegen om de berg op te geraken, kwamen we aan het hart van de dakloze hemelvaartkerk. In het begin niets bijzonders, …, een kleine ruimte. Maar uiteindelijk zijn we daar bijna een uur blijven hangen. Een symphonie van zelf gezongen Taizéliederen bracht ons tot hemelse muziek. De galm van de samenzang, van onze meditatie, was niet alleen een teken van verbondenheid, maar bracht ook iets mysterieus, iets goddelijks naar boven.

Na ons middagmaal gingen we naar de Onze Vaderkapel. Zoals voorgesteld gingen we tussen alle wereldtalen op zoek naar de Vlaamse versie, en naar de ondergrondse kapel waar Jezus het Onze Vader aan zijn apostelen aanleerde.

Wat later kwamen we toe in het Hof van Olijven. Van daaruit hadden we een adembenemend zicht op Jeruzalem. Iets verder de Kerk van de Naties of Basilica of Agony. We hadden gekozen om daar samen luidop ons bijbelverhaal te lezen, maar er stond dat we stil moesten zijn. Isabel sprak de wachter aan over onze intenties. Hierop stelde hij ons voor om helemaal vooraan in het centrum te gaan zitten. Hij vroeg Isabel om ineens voor heel de kerk het verhaal voor te lezen. Het was eigenlijk ook wel een heel pakkend moment. Het lijden van Jezus op zijn laatste uren, en ook het niet waakzaam zijn van zijn leerlingen kwam naar boven. Een oproep voor ons allemaal, om onze aandacht voor onze medemens en ons geloof in Christus niet te verzwakken … Ook niet in moeilijkere momenten.

Via het graf van de maagd Maria gingen we via de Lionsgate het oude stadsgedeelte voor de eerste maal binnen. We passeerden bij de Witte Paters en vroegen naar Frans Bouwen, een Vlaamse pater die hier al jarenlang woont. Het werd een heel hartelijk gesprek met vele tips voor onze volgende dagen. Plots beseften we dat de zusters ons heel dringend verwachtten en ons eten misschien al koud zou zijn. Door de oude stad gingen we terug en we liepen zowaar door “De Meir” van Jeruzalem, de ene winkel na de andere. En gelukkig bij onze aankomst was ons eten nog niet koud. Iedereen nam een verfrissende douche na onze lange stapdag en William sloot de dag af met zijn gebedsmoment. 

Vanavond kruipen we er allemaal vroeg in, want morgen om half zeven is het ontbijt gepland en bezoeken we vervolgens het tempelplein. Dit is slechts toegankelijk tot 10 uur voor niet-moslims.

Jan en Carolin’

Reageer:
















Externe links