Een laatste keer wil ik mijn verdere ervaring en beleving  delen. Gisteren ging ik twintig kilometer wandelen in Grobbendonk – Pulle – Zandhoven – Viersel – Bouwel, de streek van Felix Timmermans. Wandelen heeft me al vaker geholpen om moeilijkheden te verwerken. En ik moest me een belangrijke vraag stellen, mij ook aangereikt door een bevriende persoon: ‘God, wat wilt Gij doen met deze ervaring?’ Per toeval – ik had dat namelijk niet gelezen in het wandelboek dat ik gebruik – kwam ik aan een bedevaartsoord ‘Maria van Fatima’ met een kruisweg. Op het einde is een kleine ruimte voor vijf à zes personen waar een beeld van Jezus ligt. De kruisweg en dit beeld brachten me in Jeruzalem. Ik bad er voor onze zeven vrienden in Israël, voor iemand die lijdt aan een onomkeerbare kanker, voor velen die mij een gebed vragen en voor mezelf. Onder  andere die belangrijke vraag.

Een vijftal kilometer verder ging ik rustig een koffie met een lekkernij gebruiken. En toen kreeg ik antwoord op mijn vraag. Eigenlijk twee antwoorden.

De schokkende ervaring van de zeven te zien verder gaan en de vreugde om hun getuigende verslagen te lezen, terwijl ik zelf thuis ben, helpt me om opnieuwe en dieper een belangrijk aspect van het salesiaan-priester zijn te integreren. Men  kan mensen op weg zetten naar God en Christus. Maar de eigenlijke stappen naar Christus moet men zelf zetten. Dat is een gebeuren tussen de mens en Christus. Met hun getuigenissen op deze blog kunnen we daar even getuige van zijn.

De tweede ingeving was een nieuw model voor een zinvol Bartimeüsproject. Het is namelijk goed denkbaar dat een groep(je) vraagt hen spiritueel en praktisch-organisatorisch voor te bereiden op een Israëlreis ‘met het evangelie in de hand’, zonder dat ik meega. En ja, natuurlijk: dan afgesproken vanaf het begin! Al droom ik er alweer van om met een groepje naar het land van Jezus te mogen gaan. Als God het wil.

Beide boodschappen doen me nu altijd weer denken aan een principe van Don Bosco: voed zo op dat je jezelf overbodig maakt’. En kijk eens hoe zelfstandig onze zeven vrienden hun weg vinden. Ik dank God met veel overgave.

Reageer:
















Externe links