Vandaag vond ik dit bericht in mijn mailbox:

‘We zijn hier nog maar en toch is het tijd om afscheid te nemen: vandaag verlaten we Nazaret. Na nogmaals een heerlijk ontbijt en het meekrijgen van een bijna niet te overziene picknick, vertrokken we na een heel welgemeend hartelijk afscheid van zuster Anna, zuster Yvette en zuster Sourire. De berg Tabor wacht. Iedereen was al aan het raden welke berg we zouden opgaan en ja, ons gevoel werd bevestigd. Het was die ene berg die plots midden uit het niets rees, alsof hij er niet thuis hoorde, een megamega grote molshoop in de vlakte. Als chauffeur werd ik met de zware taak belast (met heel veel plezier) iedereen veilig op de bestemming te brengen. Na de zoveelste haarspeldbocht kwam eindelijk de top in zicht en zelf had ik een heel voldaan gevoel deze berg te mogen beklimmen (= oprijden). Anderen waren vooral gefascineerd door het overweldigende uitzicht telkens na elke bocht opnieuw. Ze hielden echter steeds hun adem in bij de zoveelste tegenligger die uit het niets kwam opdagen. Boven op de berg (eigenlijk is het een plateau) gingen we de mooie bomenlaan door richting de kerk, gebouwd op de plaats waar de transfiguratie van Jezus plaats vond. Een heel eenvoudige kerk met een houten dak. De ruimte werd overheerst in de positieve zin door een centrale koepel met Jezus in het schitterend wit omringd door Mozes en Elia. Zelf raakte mij het super mooie blauw dat telkens opnieuw in alle koepels werd gebruikt. Er was ook een eucharistieviering bezig. Ik pikte in net bij het begin van het eucharistisch gebed. Raar hoe een mens zo kan meegezogen worden op een bepaald moment en kippenvel krijgt. De vredeswens die ik toen aan de mensen rondom mij gaf, zijn momenten om te koesteren. Na het bezoek vond een korte uitwisseling plaats met de groep en dit gedicht van Lyne daar ter plaatse geschreven, wil ik jullie niet onthouden:

Today I stand on a mountain top

Watching creation in all it’s glory

The sun shines bright over the whole land

And God, He holds me in His hand

 

Today I stand on the mountain top

Where Jesus heard He had to die

He must have felt so lonely then

But God, You held Him in Your hand

 

Today I stand on the mountain top

Where Peter failed to see he saw 

the Son of man in all his glory

resurrected by Your hand, oh God

Op naar onze volgende bestemming: de grensovergang naar Palestijns gebied. Toch wel een beetje stress zoals ‘geen camera’s zichtbaar’, onze paspoorten, weekprogramma en verblijfplaatsen bij de hand. Radio uit, gps weg… Uiteindelijk was er amper iets te zien en te beleven en reden we er gewoon door, zelfs zonder te stoppen. Ook later op de dag zouden we nog een grenspost passeren, en ook daar hetzelfde verhaal.

Voorbij de grenspost kwamen we terecht in bijna een niemandsland: heel dor landschap, heuvelachtig, veel stenen, veel zand en geen dorpen… Een mens kreeg zowaar een woestijngevoel. We stopten dan ook te midden van dit niemandsland en gebruikten de schaarse bomen die er te vinden waren om in stilte onze picknick te verorberen en ons te laten opgaan in de omgeving… Sommige gingen er met de blote voeten op uit, anderen beklommen enkele rotsen op zoek naar hogere oorden en nog anderen bleven gewoon zitten. De stilte sprak! 

Terug in de auto langs de Jordaan naar beneden richting de Dode Zee en Jeruzalem, overviel mij volgend gevoel: zie me hier rijden, eenzaam en alleen op deze lange weg. Zo ging Jezus ook op weg naar Jeruzalem. Hij wist wat Hem te wachten stond, maar zijn leerlingen verstonden zijn daden en verhalen niet. Zij beseften het ook niet wat Jezus te wachten stond, Hij wel. Hij voelde zich zeker en vast onbegrepen maar Hij had steun, zijn vader was Hem nabij. Ook wij mogen nooit wanhopen en jawel, het landschap kwam terug tot leven. Er werd zelfs letterlijk nieuw leven geschonken op de doopplaats van Jezus die we bezochten. We hebben ons niet gedoopt. We hebben wel elk om beurt elkaars voeten gewassen, net zoals Jezus deed op witte donderdag. Weeral een kippenvelmoment! 

En nu op naar de Dode Zee. Klopt het dat je daar kan in drijven? Jaja. Het klopt! Je weet je gedragen door het water, door de natuur, door het leven rondom je heen! En dit kan alleen of in groep. Ter info, het modderbad krijgen we er gratis bij. En is dat daar echt zout? Jaja, verschrikkelijk zout!

Tenslotte nu via Jericho naar Jeruzalem. Onderweg in de auto lazen we (hoe kan het anders op deze reis) het verhaal van Bartimeüs. Jan die de laatste rit voor zijn rekening nam, loodste ons veilig door hartje stad. Een hartelijk onthaal was de grote beloning. En eerder op de dag grapten we nog over heerlijke frietjes met zout en wat kregen we geserveerd vanavond? U kan het al raden? Frietjes! Gelukkig nu met minder zout. Jan sloot de dag af met zijn gebedsmoment en wij praatten weer veel te lang na, hoog tijd om dringend snel te slapen! Voldaan kijken we dan ook op deze dag terug!

Isabel.’

 

Reageer:
















Externe links