Bericht naar mij toegezonden:

‘Opstaan in een warme kamer en een zicht over de hele stad Nazaret. Je moet er wat aan wennen, maar aangename dingen word je snel gewoon. Met een ontbijt, zo indrukwekkend als dat van een vijfsterrenhotel, wapenden we ons voor wat er komen zou. Een druk schema, vele kilometers en hoge temperaturen stonden ons op te wachten.
Als eerste op het programma, de kerk van de aankondiging in Nazaret. Zo  groot en indrukwekkend, en toch reden we er vier keer voorbij. Het is bijzonder moeilijk om te beschrijven wat we de hele dag te zien kregen, vooral ook omdat alles met bijzonder veel gevoel samen gaat. En dat gevoel is dan nog moeilijker te beschrijven. We worden op sommige momenten doordrongen, persoonlijk geraakt, persoonlijk aangesproken en nog zo veel meer. We stapten binnen in een moderne basiliek, die uit twee verdiepingen bestaat. We traden binnen in de stilte van de onderste verdieping, met boven ons een eucharistieviering in het Arabisch. Die klonk vol en zodra we een verdieping stegen, begreep ik ook waarom. Een kerk, afgeladen vol, zong en bad als één, als één groep, als één geheel.
Na een persoonlijk moment, waarin we ook de kerk van Sint-Jozef bezochten en op de foto wilden met Maria, vervolgden we onze tocht naar Kana.
The church of the first miracle was niet eenvoudig te vinden, maar alsnog vonden we er rust, een stenen kruik en alweer een moderne en beeldschone kerk. Met als doel ‘eten met zicht op het meer van Galilea en het horen van het kabbelend water’, stonden we vol goeie moed in de file op weg naar Tiberias. Helaas was het kiezen tussen schaduw en kabbelend water. De schaduw won; koude drank en ijsjes ook. Pootje baden in een meer waarop Jezus heeft gelopen, dat is zowel verfrissend als verwarmend op hetzelfde moment.
Tabgha, waar de vermenigvuldiging van de broden ooit plaatsvond, reden we voorbij omdat we niet onmiddellijk een open poort vonden. En we trokken eerst naar Kafarnaum, ‘The city of Jesus’. Misschien zullen we dat bordje nog een paar keer zien, maar dat doet veel met je gevoel. Weten dat Hij daar echt thuis was aan het meer; zelf in de schaduw van een boom zitten en de bries voelen; kijken naar de kleur van het water; kijken naar de eindig- en oneindigheid… Dat alles doordrong me en liet me daar ook op slag thuis voelen. Boven de ruïnes van Petrus zijn huis, was een hele kerk gebouwd, die op geen enkele plaats een steun had. Nooit eerder een zwevende kerk gezien. Dat lag overduidelijk aan de architectuur, maar toch leek het als een half wonder. Een kerk in een achthoek, waar iedereen op dezelfde hoogte stond en iedereen gelijk is. Kafarnaum is een ruïne, maar nog steeds de stad van Jezus. En dan was er nog de synagoge. Een plaats waar je je helemaal kan geven. Een plaats waar je je ogen sluit en zo de hele menigte rondom je zit, rondom Jezus. En je Jezus dicht bij je kan voelen.
Vol van vreugde, verlieten we de stad van Jezus en wilden we terugkeren naar Tabgha. Maar we maakten er kennis met de andere tijdsregeling van Israël en maakten al snel het besluit dat we onze dag morgen een half uurtje vroeger zullen beginnen.

Met een tip die Isabel kreeg, reden we de berg op, daar waar Jezus de bergrede uitsprak: de ‘Mountain of Beatitudes’. De bergrede die wij ook opnieuw uitspraken en die voor velen een heel belangrijke beleving was, mede door het adembenemende zicht, waar het dorre landschap rondom het levendige water afgetekend is, waar dode bomen omarmd worden door bomen met vette en sappige bladeren.

En daarmee keerden we terug huiswaarts. Want ‘thuis’ voelen we ons hier. De zusters van Don Bosco in Nazaret worden in onze harten gedragen. Carolin liet ons tijdens de bezinning stilstaan bij de schoonheid van deze eerste volledige dag.

Veel liefs, Tieke. Met vriendelijke groeten, William Windels. – Verstuurd vanaf mijn iPhone.’

Reageer:
















Externe links