De oordopjes waren vorige nacht echt wel nodig om me af te sluiten voor de vaak harde knallen. Deze ochtend lagen een paar vuurwerkresten op de oprit naar het gebouw waar ik mag slapen. Vandaag waren de woorden ‘buon anno’ en ‘auguri’ niet uit de lucht. Gelukkig nieuwjaar dus! Ik mocht een tweede keer voorgaan voor de groep jongeren, die hier in de parochie verblijven. Deze keer assisteerde ook een Franse diaken.

Ik poetste toen de kamer, die ik van een medebroeder mocht gebruiken. Het middagmaal was opnieuw feestelijk. Na een korte siësta ging de Vlaamse medebroeder, die hier gebleven is met de feestdagen, mee naar de ontmoeting van de 150 Belgen en de 6 Luxenburgers. Broeder Jasper vertelde over de talrijke moeilijkheden die er geweest zijn om hier in Rome de Taizé-ontmoeting te organiseren, maar ook over de soepelheid waarmee de jongeren elke situatie aanvaardden. Het is zeker alles samen heel mooi geweest.

Drie jongeren brachten een getuigenis. Iemand wilde per se vertellen dat het de eerste keer in haar leven is dat ze koude douchen neemt, maar ook over haar dankbaarheid voor de Heer om haar naar de bronnen van haar geloof te brengen.

Broeder Simon stak ons een hart onder de riem met een korte inhoudelijke boodschap van bemoediging en vertrouwen. Hij maakte de vergelijking tussen een ontmoeting in Europa en een ontmoeting in Afrika. Daar waren er heel wat gezinnen, bij wie geen jongeren konden slapen, want er waar daar teveel gezinnen… Het geeft te denken!

Twee pastoraal verantwoordelijken (één van de Franstaligen en één van de Nederlandstaligen) riepen toen op om massaal deel te nemen aan het weekend in het teken van de Wereldjongerendagen. Dat weekend gaat door voor Franstaligen en Nederlandstaligen in Sint-Niklaas op 23-24 maart, het weekend van Palmzondag. Een mooi initiatief. Thuis zal ik de flyer op de homepage van deze site plaatsen.

De broeders verontschuldigden zich dan: het was de bedoeling dat we het avondeten daar ter plaatse zouden ontvangen, maar de auto was niet komen opdagen… Dus maar weer naar het Circo Massimo, waar we hooguit met een vijftigtal waren. De slotviering in Sint-Paulus Buiten de Muren verliep opnieuw in de typische Taizéstijl. Het stil gebed doet zo goed, ook op nieuwjaarsdag.

Op het metroperron namen mijn medebroeder en ik afscheid van de drie jonge dames. Morgen vertrekken ze weer met de bus, samen met de jongeren van IJD.

Heel deze week is één gebeurtenis me in het hoofd blijven komen: dat we op 28 december niet meer binnen mochten in de Maria Maggiorebasiliek en dat de drie Don Boscojongeren hier in eerste instantie kwaad om waren. Ook dit geeft te denken! En morgen is het een eenvoudige dag: ik vlieg terug naar huis. Hier eindigt dus ook dit blogverhaal van 7 waardevolle dagen.

Reageer:
















Externe links